Gedicht aan een klein meisje

Annie M.G. Schmidt schreef ooit een gedicht aan een klein meisje, een onschuldig meisje die geen angst hoeft te hebben, ze is namelijk nog jong. Zou dat niet perfect zijn? Een jeugd hebben waarin angst geen dominerende rol zou spelen? Voor heel veel kinderen op deze wereld is angst echter iets wat ze dagelijks mee moeten maken. Oorlog en armoede zijn hier slechts voorbeelden van. Diep in de schaduwen van de menselijke onderwereld leven gedrochten waar niemand het over durft te hebben. Toch is het belangrijk dat het aan het licht komt. Kinderprostitutie is hier een goed voorbeeld van. Zo nu en dan wordt er licht op geschenen, wordt er even aan gedacht, maar even later verdwijnt het weer. Wij hebben geprobeerd een groot licht op dit probleem te schijnen, een licht dat niet zo snel uit zal gaan.

Kunstexpositie en veiling

We hebben dan ook als onderwerp Kunst & Commercie gekozen omdat ons dat interessant leek. Het leek ons interessant om te kijken hoe goed beeldende kunst zichzelf eigenlijk nog verkoopt, is er überhaupt nog enige interesse in het kopen van beeldende kunst? Ook vroegen wij ons af of het ons zou lukken om als twee tieners een kunst expositie en veiling op te zetten.

Dit is dan ook geen echt onderzoek met allerlei cijfertjes en uitslagen van enquêtes, maar iets wat berust op eigen ervaringen en tips van anderen. We hopen dat ons avontuur inspirerend is om iets goed te doen voor de mensheid op een manier dat een breed publiek aanspreekt. Daarom hebben wij er ook voor gekozen om een kunstexpositie en een veiling op te zetten. Kunst is iets wat gevoelens oproept bij mensen op een manier die niet moeilijk is om te begrijpen. Het kan simpel zijn of er kan een diepere betekenis achter verschuild zitten. De hulp die wij bieden aan slachtoffers van gedwongen prostitutie ligt bij de veiling, we hebben er voor gekozen om alle kunstwerken te veilen en de opbrengst te doneren aan een goed doel: Free a Girl.

Woensdag 21 oktober – de dag

De dag waar we al deze maanden naar uit hadden gekeken was eindelijk daar. Om 10.00 uur waren we aanwezig in de Stevenskerk, waar we de laatste schilderijen op hingen en klaar stonden voor de bezoekers. Pas na een paar uur begonnen de bezoekers binnen te stromen. Veel toeristen waren daarvoor even komen kijken waardoor we onze rondleiding voort moesten zetten in het Engels. Naast veel vrienden, familie en toeristen kwamen ook veel kunstliefhebbers een blik doen, zij hadden het artikel in de krant gelezen en vroegen zich af wat voor een werk we zouden hebben. Veel mensen verlieten de expositie enthousiast en zeiden dat we ze waarschijnlijk bij de veiling terug zouden zien. Een aantal mensen vertelde ons dat ze een kunststuk erg mooi vonden, maar dat ze niet aanwezig konden zijn bij de veiling.

Onze hersenen begonnen snel te draaien waarna we op een idee kwamen: mensen die niet bij de veiling aanwezig konden zijn, maar toch kunst wilde kopen, konden hun maximale bod op een kunstwerk en hun telefoonnummer achter laten, wij zouden mee bieden en als deze mensen niet overboden waren belde we ze op. Vijf minuten voor de sluitingstijd van de kerk rinkelde de telefoon van Beau, nummer onbekend.

Beau: “Hallo met Beau de Bruijn.”
Mevrouw: “Hallo Beau, ik was net bij jullie expositie en heb een werk gezien wat ik erg mooi vond, ik wil graag een stil bod uitbrengen.”
Beau: “Dat kan mevrouw! Om welk stuk gaat het precies?”
Mevrouw: “Het gaan om ”Een bij brug” van Jeroen Steinmetz, ik wil graag 100 euro uitbrengen.”
Beau [springend door de kapel] : “Dat is goed mevrouw! Als u niet overboden bent bellen we u morgen na de veiling terug.”

Het eerste bod geplaatst

Ons eerste bod was geplaatst! Zonder dat de veiling ook maar één minuut begonnen was. Met een blij gevoel verlieten we om 17.15 uur de Stevenskerk om met een paar vrienden wat te gaan eten, want na zo een lange dag vol rondleiden hadden we flink wat honger.

Om 19.00 uur waren we weer terug in de kerk, waar de voorbereidingen weer op volle toeren verder gingen. Met de hulp van onze goede vrienden: Kerem, Sjoerd en Joey konden we alles op tijd klaar zetten. Met walkie talkies om onze nek verspreidde we ons door de kerk, waar we ieder begonnen met het voorbereiden. Sjoerd en Joey namen plaats bij de balie van de kerk, waar ze de gasten verwelkomde en ze een biednummer verkochten. Ondertussen zette wij samen met Kerem de catering klaar: koffie en thee met soesjes (gesponsord door Strik Patisserie).

Om 19.30 uur begon het aardig druk te worden in de expositiezaal, de gasten druppelde langzaam binnen terwijl de kunstenaars en de veilingmeester ons opzochten. Om 20.00 uur werden de gesponsorde cupcakes afgeleverd en besloten we om de veiling nog een half uurtje uit te stellen. Terwijl Sam en ik druk bezig waren met het rondleiden en ter woord staan van de gasten, verkochten de biednummers bij de ingang nog steeds. Om 20.30 uur was het tijd om naar de andere kapel te verhuizen, we riepen iedereen bij een om de veiling officieel te beginnen.

26 veilingitems verkocht!

Beau opende het woord van de veiling, met een korte samenvatting over ons profielwerkstuk, waarna ze het woord aan Sam gaf. Sam vertelde over het Free a Girl, omdat de medewerkers zelf niet aanwezig konden zijn. Ten slotte vertelde kunstenaar en trouwe hulp Jeroen Steinmetz een verhaal over zijn samenwerking met ons. Om 20.45 uur kon de veiling echt beginnen. Samen met Kerem, Sjoerd en Joey renden we naar achter om de kunstwerken op volgorde naar de zaal toe te brengen. Veel van de veiling zelf hebben we niet meegemaakt, terwijl Sam het kunststuk in de zaal steeds omhoog hield was Beau achter aan het helpen de kunstwerken op tijd bij de zaal te brengen.


Na veel spannende momenten kwam de veiling tot zijn einde, van de 30 stukken zijn er vier niet verkocht, een goed resultaat al zeggen we het zelf. De kopers konden in de expositiezaal hun aangekochte stukken weer ophalen. In de expositiezaal werd het een grote chaos, iedereen sprak ons aan over zijn werk terwijl we druk bezig waren met het inpakken van andere werkjes. Uiteindelijk ging iedereen tevreden naar huis met hun aangekochte stuk. Na wat felicitaties en nagepraat, werd het ook voor ons tijd om naar huis te gaan. Alle leuke, mooie en stressvolle momenten hebben ons veel herinneringen en veel mooie ervaringen gegeven. De expositie en veiling heeft een uiteindelijk bedrag van 2.020 euro opgeleverd, een bedrag waar we erg trots op zijn.

Aan een klein meisje – Annie M.G. Schmidt – 1950

Hoi klein meisje, ik hoop dat je er nog bent, ik hoop dat er iets veranderd is in je leven. Ik hoop dat je een beter leven hebt of zal krijgen. Ik heb nog een klein gedichtje voor je, je hoeft niet meer bang te zijn…

Aan een klein meisje

Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.

Er zij geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.

En achter elke muur zijn an’dre muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.

En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.

Dit is het land waar grote mensen wonen …
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.”

Klein meisje, we hopen dat het goed met je gaat

Klein meisje, we hopen dat het goed met je gaat, dat je kunt buitenspelen, met je vriendjes en vriendinnetjes. Dit heb je niet alleen aan ons te danken, maar aan iedereen die ons heeft geholpen dit te bereiken. Daarom willen wij graag bedankt zeggen voor alle hulp die mensen ons geschonken hebben. Zonder deze hulp was het ons niet gelukt om zo’n groot project neer te zetten. Samen staan we sterker en kunnen we de wereld om ons heen veranderen.

Bedankt.
Sam en Beau

DSC_1325